Bir Deli Saçması…

Sürekli aynı şarkıyı dinliyorum ve son 15 dakikadır sürekli ağlıyorum.İçime yaralar açıyor bu şarkı…Önce ağlıyorum sonra kahkahalar atıyorum sonra durup tekrar ağlıyorum.

Hatta içesim var bu gece bitişimizin şerefine ama sarhoş olmak için alkole ihtiyacım yok ki benim,hiç olmadı.Hayat sarhoşuyum ben zaten…Kendimi sonsuz bir uykunun kollarına bırakmak istiyorum.Şimdi hemen yatağa gireyim ve hiç çıkmayayım istiyorum.Ya da kaçıp gideyim çok çok uzaklara beni kimsenin tanımadığı bir yere.

Annemin resmini kaybetmişim ,bugün fark ettim.Siyah beyaz daha hayatına bizler girmezden önce benden bile gençken çekilmiş bir fotoğrafıydı.Annem bile beni terk etmiş.Zaten hayatım boyunca hep birileri beni terk edip gitti.Sanırım ben dikiş tutturamayanlardanım.Utanmasam yere yatıp tepine tepine ağlayacağım,neyden utanıyorum onu da bilmiyorum .Yalnızlığımdan mı??Belki de bu yazdığım hiçbir kıymeti olmayan deli saçması,histerik yazılardandır.

Kendimi yerden yere vurasım var,sıfır olmak istiyorum sanki sıfır olunca hafifleyeceğim,o hafiflikle uçup gideceğim.Uzaklaraaa…

Az önce sevgilimle konuştum.Ama sevdiğim mi onu bile bilmiyorum.Her zaman ki olağan konuşmamızı yaptık.Kızıyla ikinci bir tatilde şu an.Bana teklif bile etmediği,bir hafta kızımla gittim,bir hafta da sevgilimle gideyim demediği,diyemediği tatilde…

Bana dedi ki ‘çok gergin görünüyorsun,konuşmayalım’!!!Sevgiliniz gerginse onunla konuşmama yolunu seçin ki daha da gerirsin zaten sizden sakinleştirici sevgi dolu sözcükler beklemiyordur o.Üzerine birde biz beraber olduğumuzdan beri 6. kez girdğim sınavlarımın ne gün olduğunu sordu.Yani bu ülkede kaç kişi Açıköğretim sınavlarının haftasonu olduğunu bilmez ki!!! ‘Perşembe günü müydü ??’ dedi.Tabii acaba ne sınavına girdiğimi biliyor mu ki…

Ben başladım ağlamaya ,dayanamadım…O ya fark etmedi yada uğraşmak istemedi.Neden uğraşsın ki.Ben kimim ki…Neyim ki…Değerim ne benim????

Gidesim var benim çok çoook uzaklara…Beni kimsenin tanımadığı,sevmediği,sevgi bağı adı altında sömürmediği uzaklara…

Yazmayacaktım Ama…Sağır Kedi İçin!!! – GÜMÜŞ’ÜM İÇİN!!!

Aslında bu hafta yazmaya hiç te niyetli değildim.Çünkü hafta sonu sınavlarım var ve artık şu okulu bitirebilmek için (sadece iki dersim var,üstelik vizelerime de giremedim)deli gibi her boşlukta ders çalışmam gerekiyor.Ama akşam şöyle bir kim ne yazmış diye bakarken birden Öykü’nün yazısını gördüm.

Evet tanımadığım biri,blog yazan biri,biz insanlardan

çektikleri yüzünden bloğunu kapatmaya karar vermiş.Üstelikte bu kadar hayvanları seven ve onlar için bir ses olamaya çalışan biri…İçim acıdı ve sizi biriyle tanıştırmaya karar verdim.Belki Sağır Kedinin gitmesine engelde olur düşüncesiyle.

Gümüş,benim özürlü oğluşum,son beş senemin can yoldaşı,yalnızlığımın arkadaşı,yatağımda ki tek erkek…

Gümüş bana geldiğinde 6 ayının üstündeydi,onu bir hayvan pazarından bulduk,hediyeydi bana.Acımın dinmesi için bir hediye ,çünkü Simya’mı canım siyam kedimi (ki o benim için bir kedi değil bir tür aşk’tı) bir trafik kazasında yeni kaybetmiştim.Evet Gümüş 6 aylıktı ama Veteriner’in söylemiyle ancak 3 aylık gözüküyordu.Hali perişan,ürkek ve zavallıydı.Bir önceki sahibi onu hayvan pazarına satmış,onu hayatı boyunca taşıyacağı izlerle terk etmişti.

Gümüş,1,5 yıl kadar koltuk altlarında yaşadı,bana güvenmiyordu,onu ne zaman terk edeceğimi düşünür gibiydi.Bense zaten Simya’mı kaybetmekten perişan,madem beni istemiyor birbirimizden uzak duralım diyordum.Halbuki ikimizde sevgiye öyle açtık ki.Sonunda Gümüş’ün yaralarını sarmak için gittiğimiz veterinerden ben fırça yiyip kendime geldim,Gümüş’se saklandığı koltuk altlarından çıkıp güneşin varlığına tekrar inandı.

Gümüş bugün 6 yaşına girmek üzere.Hala insanlara güvenmiyor.Sokak kapısının yanına en fazla 2 metre yanaşabiliyor ve ben dahil kimseyle apartman içi gezmeye bile çıkmıyor.Hayatı boyunca bir türlü yok edemediğimiz terk edilme korkusu yüzünden tek bir kediyle bile iletişim kurmadı.Gürültüden,yabancılardan,rüzgardan ve hatta arada eve gelen ofiste baktığımız hamster’ımız Rukiye’den bile korkuyor.

Umarım bu yazıyı bir şekilde onu terk eden sahibi okur ya da en azından hayvanlarını hiç düşünmeden terk eden insanlar okur ve pişman olurlar.Çünkü onlar tahmin ettiğimiz gibi sadece yemek yiyen ve uyuyan canlılar değil,bir ruha ve duygulara sahipler.Eve hayvan alırken de ,evinizde ki hayvanı terk ederken de lütfen Gümüş’ün yaşadıklarını düşünün…

Sevgili Sağır Kedi;seninle tanışmak hiç nasip olmadı ama gitmezsen eminim konuşacak çok şeyimizolacak.Gitmemelisin,vaz geçmemelisin ve yılmamalısın.Meydanı onlara bırakamayız,ayakta durmak,güçlü olmak ve burada olduğumuzu göstermek zorundayız.Arada yorulur ve yaslanmak istersen (Bunu sevgili Erkan’da bana söylemişti) biz buradayız.Seni tekrar bloğunun başında görmek istiyoruz.

Sevgiyle Kalın…

‘30 Ağustos 1922 Saat 14:00’

<26 Ağustos sabah, saat 05.30’da Türk topçu birlikleri Afyon’un güneyinden düşman siperlerini ateşle vurmaya başlar. Ardından piyadeler hücuma geçerler. Planlandığı gibi Büyük Taarruz devam eder ve düşman gerilemeye başlar, bozguna uğrayarak ikiye ayrılır.

30 Ağustos’a kadar düşman ordusu çembere alınır. 30 Ağustos sabahı, 1. Ordu ve avcı hatlarını ile 4. Kolordu’yu denetleyen Başkomutan Mustafa Kemal Paşa; saat 14.00’da Aslıhanlar yakınındaki "Komuta Karargâhından taarruz emrini verir. Dumlupanır’da ordumuz düşmana son darbeyi vurur. Düşman askerleri kaçmaya başlar. Mustafa Kemal Paşa; kaçan düşman askerlerini kovalamak için, "Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri!" komutunu verir. Yunan Başkomutanı General Tikopıs dâhil çok sayıda esir alınır.

Şahlanan Türk Ordusu düşman güçlerini İzmir’e kadar kovalar. 9 Eylül 1922 günü Türk Ordusu İzmir’e girer. Batı Anadolu’yu yakan yıkan düşman kuvvetleri canlarını zor kurtararak, geldikleri gibi gemilere binerek giderler.

30 Ağustos 1922 tarihi, Türk ulusunu esir etmek isteyen emperyalist güçlere karşı; kadınıyla çocuğuyla, ordusuyla topyekûn verdiği bir savaşın ve ulusal benliğini kurtardığı ve Zafer Destanı’nın yazıldığı gündür.>

Evet bu yıl 87. sini kutladığımız 30 Ağustos Zafer Destanı tam da öyle yazıldı.Ve o gün cephe de Türk’ü,Kürt’ü,Çerkez’i,Laz’ı bir arada omuz omuza savaştı.Omuz omuza öldü!Tek bir bütündü o gün halk,kadını ,çocuğu,yaşlısı,genci,erkeği…Kenetlenmişti cephede,aralarında ne din,ne dil,ne ırk ayrımcılığı vardı.Amaç tekti;Vatanı kurtulmak.Komutan tekti;dışardan yöneten,derin devlet adı altında derin oyunlar oynayan yoktu.Üstelik ayaklar çıplak,karınlar aç,sefalet diz boyuydu.Ama amaçta ,komutanda TEK’ti.Ve o gün bir millet tarihe altın harflerle adını KAZIYARAK bir destan yazdı.

30 Ağustos 2009;o gün topla tüfekle,süngüyle canı pahasına düşmanı toprağından çıkaran bu milletin toprakları bugün parsel parsel o gün kü düşmana satılmakta.O da yetmezmiş gibi dış mihraklar silah gücüyle bölemediği bu milleti içerden bölmeye Kürd’ü Türk’e vurdulmaya çalışmakta ve hatta başarılı olmakta!!!

Bugün diğer resmi tatillerde yaptığımız gibi neden hafta sonuna geldi de ekstra izin yapamadık diye hayıflanmak yerine tarihinizi düşünün,tarihinizi okuyun.Ve içinizde ki milli duygularla nereden nereye geldiğimizi duyumsayın.

Bu milletin bölünmez bütünlüğünü korumak için ihtiyacımız olan tek şey damarlarımızda ki asil kandır!!!O gün orada gözünü kırpmadan ölüme giden büyük büyük babalarınızı ve dedelerinizi düşünün ,kendinizi onların yerine koymayı deneyin ve üzerinde yaşadığımız toprakların kıymetinin paha biçilemez ve satılamaz olduğunu bir kere daha anlayın .Bu topraklar kanla bir araya getirirdi ve ayırmak için para değil güçleri yetiyorsa gene KAN gerektirir!

Sevgili arkadaşım Öykü beni Fener Alay’ına davet etmiş.Yanındayım Öykü.Senin gibi benim gibi bugün milyonlarca Türk genci dil din,ırk ,mezhep ayırt etmeden yan yana ,omuz omuza…

Ben kimseyi mimlemeyeceğim,yazıyı okuyan ve omuz vermek isteyen herkes bu Cumhuriyet’in bekçisi olmak üzere bize katılabilir.

Ne Mutlu Türk’üm Diyene!!!

Ne Mutlu Bu Vatan Üzerinde Birlikte Yaşıyorum Diyene!!!

Kimse Kızmasın –III.KÖPRÜ…

Uzun süredir aklımda tutuyorum bu konuyu ama bir tedaviydi ,hastalıktı,işti,güçtü derken kısmet bugüneymiş.Geçen hafta arkadaşlarımın bloglarında da bolca yazıldı çizildi bu konu.O zaman ben neden yazıyorum değil mi?

Olaya başka bir pencereden bakmayı deneyeceğim ben aslında çok başka bir noktaya dikkatleri çekmek istediğimden yazacağım.Ama önce;aşağıda yazacağım yazı geçtiğimiz hafta konuyu bloglarında yazan arkadaşlarımdan hiçbirini ne olur kırmasın,incitmesin.Çünkü sözüm onlara değil,kendim dahil hepimize,Türkiye’de yaşayan genç,yaşlı,okumuş,cahil,kadın,erkek,eşcinsel herkese…

Sözüm Yunan halkı kadar sağduyu sahibi olmayı başaramayan,gölgesinden korkan,sahip olduğu gücün farkında olmayan,ancak köşesinde oturup ona buna dert yanan,yazar çizer takımınınsa vicdanını ferahlatmak için mevzu ile ilgili iki satır yazıp geçtiği Türk halkına!!!

Yunan halkını örnek verdim çünkü geçen hafta ormanları yanıyor diye ayaklanıp,devletten silah satın alacağına itfaiye malzemesi neden satın almadın diye hesap sordular.Onları ayakta alkışlıyorum bence hep birlikte hem alkışlamalı hem de örnek almalıyız.

Bugün Sn.Kadir Topbaş açıklama yapmış ‘3.köprünün güzergahı belli değil ‘diye.Daha çok değişir zaten öyle ki bir sabah kalkarız ve bir bakarız 3.köprü yapılmaya başlanmış bile hiçbir açıklama yapılmaksızın.Oyuna gelmişiz gene.Ama bir şey fark etmez bizim için,nasılsa ona da tepki vermeyiz.Tıpkı ardı arkası kesilmeyen akaryakıt zamlarına olduğu gibi,tıpkı dünyanın en pahalı benzinini neden biz satın alıyoruz diye hesap sormadığımız gibi,tıpkı bizim ödediğimiz vergilerle alınan metrobüslerin çalışmadığında hesap sormadığımız gibi ,tıpkı FSM üzerinde güçlendirme çalışması yapılıyor diye 18 km’lik yolu 5 saatte kat ettiğimizde yaptığımız gibi….GENE HESAP SORMAYIZ!!!

Unutmayın bizim hakkımızda karar verenleri oraya getiren bizleriz ve onlar bizim irademizi temsil ediyorlar.Eğer irademiz bize ters düşecek işler yapıyorsa o iradeyi değiştirmeyi bilmesi gerekenler gene bizleriz.

Demeye çalıştığım o ki;bu işler maalesef yazarak çizerek olmuyor,sesimizi duymak istemeyenlere duyurmanın başka yolları vardır elbet.

Bir sabah ansızın İstanbul’un son kalan yeşil alanlarına iş makinelerinin girmesini istemiyorsak eğer bu kez cesur olalım.İrademize onun bizim yöneticimiz değil,bizim onun yöneticisi olduğumuzu anımsatalım.

Nasıl mı?Örgütlenerek ,gerek sokağa çıkıp ,onbinlerle bir ağızdan aynı şeyi söyleyerek,gerek o iş makinelerinin önünde etten duvar olarak.Bu kez tepkimizi göstererek,bu kez sesimizi duyurarak!Kendimiz için değil,çocuklarımızın yarınları için,bize yüzyıllardır ev sahipliği yapan İstanbul için!!!

Benimle sokağa çıkıp ,geleceğini korumak isteyen el kaldırsın?

Sevgiyle Kalın...

Tedavi :) / :(

Öğlen saat 12:30'a randevuyu aldım.Bu kez başıma bir şey gelmesin diye yerimden bile kalkmıyorum.Ama heyecanlı karakterim ben,başladı iç organlarım orkestra misali çalışmaya.Birbirlerine vurup duruyorlar.Bu kez gerçekten gidiyorum.

150 satır alt alta tedaviden NEFRET ediyorum diye yazabilirim.Çünkü aklımdan geçen bu,gerçekten nefret ediyorum.Ama gene de verdiğim sözleri tutup ,gidiyorum.Yılmadan,dimdik durabilmek için...

Sürekli aynı şeyleri söylüyormuş gibi olacağım ama ne olur benim için dua edin!

Sıhhatle Kalın...

Bazen...

Sanırım orta okul son sınıftaydım,şimdi ismini bile hatırlamadığım bir yerde ya bir arkadaşımızın doğum günü partisi yada işte bir tür eğlence vardı.Tabii biz o zamanlarda ergenliğe yeni adım atmış,karşı bir cins olduğunun keşfine varmış durumdayız ve anlık aşk olduğunu sandığımız hisler besliyoruz her karşımıza çıkan erkeğe...

İşte benim de aşk olduğunu sandığım hisler beslediğim bir erkek arkadaşım vardı.Ve biz o gün orada ilk dansımızı bu şarkıyla yaptık.Onun içinde özel miydi bilmiyorum ama benim için hep özel olarak kalacaktı.Çünkü çocukluğumda gittiğimiz eş dost düğünlerinde akraba amcaların beni kucaklarına alıp dans etmelerini saymazsak,hayatımın ilk dansıydı.

Yıllar sonra bu sabah arabaya binip de radyoyu açtığımda gene aynı şarkı çaldı ve ya bir yerlere gönderme yaptığından,ya içimde bir şeylere dokunduğundan gözlerimden yaş olup aktı....

Sadece paylaşmak istedim...

Not:Fotoğraf alıntı ama çeken adını 'Zamanla Dans' koymuş

Öykü’me,

Bu sefer gerçek bir mektup var Sahibine Mektuplar’da.Sevginin mesafelerle ölçülmez,kalpten kalbe bir yol olduğuna canlı kanıt bir mektup…

Annemden hep bir kız kardeş istemiştim.Bilmezmişim meğer benim için yaratılmış bir kız kardeş varmış zaten yeryüzünde.Seni ilk okuduğumda işte tam da bunları hissetmiştim.Adı ne güzel demiştim.Adı Öykü olan bir kız bize içi umut dolu,içi hayal dolu,içi bazen hüzün dolu hikayeler anlatıyor.Yüzünü hiç görmemiş ,elini hiç tutmamış olduğumuz halde kalplerimize dokunuyor.Bizi kah güldürüyor ,kah ağlatıyor.

Biliyorum,seni de benim gibi üzüyorlar Öykücüğüm,oysa hayat zaten kafi derecede üzdü ve üzüyor bizi.Biliyorum yaşadıkların korkutuyor seni insanlardan.Kime güveneceğini bilmiyorsun artık,çünkü sırtına saplanan o bıçaklar en yakınlarından geldi hep.

Oysa biz belki de çok erken kaybettiğimiz için anne ve babalarımızı herkesi onlar gibi bildik.Onlara güvendiğimiz gibi güvendik.Ama dünya öyle bir dünya değildi işte,incittiler seni,beni,acıttılar seni,beni,ağlattılar seni,beni,bizi…

Ama yılmaman gerek,onların yaptıklarının aksine,her seferin de dimdik dikilmeliyiz karşılarına.Vaz geçmemen gerek,çünkü bak burada sana kucak açmış,seninle mutlu,seninle hüzünlü,seninle ağlayan,seninle gülen bir avuçta olsa senin gibi olan insan var.

Öykü’m ,hayat daha nice tuzak hazırlayacak,sana,bana,bize…Nice üzecek daha bizi,öyle ki çukurun dibinde olduğunda bir daha güneşi göremeyeceğini zanedeceksin.Oysa kafanı kaldırdığında orada elini sana uzatmış ,tertemiz kalbiyle bir dost göreceksin.Buna inan,bana inan…

Hayat maalesef tamamen siyah ve beyazdan ibaret değil.Bazen aradan griler,morlar,kırmızılarda çıkıyor.İşte tam da bundan hiçbirimiz ne tamamen iyiyiz ne de tamamen kötü.Sadece bazılarımız kulağımıza üflenen kötülüklere gem vurmayı biliyor, bazılarımızsa yeniliveriyor kötünün gücüne.O yüzden sen hoşgörülü ol,biliyorum,bu çok zor.Kulak ardı et,görmezden gel.Kalbine girmesine izin verme ,seni incitemesin kötülüğün eli.Bir süre sonra göreceksin vazgeçecekler,sen sadece hep olduğun gibi kal…

Yarın sabah güneşimi hep olduğu yerde,bizi gülümsetirken görmek istiyorum.Her zaman ki gibi dimdik,yaşama sevinci dolu.Zaten içinden sende biliyorsun,yazmak bir nevi hastalık istesekte vaz geçemiyoruz işte.

Seni çok Seviyorum…

Yakınlarınız da bir yerde,elinizle dokunup gözünüzle göremiyor bile olsanız ,kalbinizin taa içine dokunan biri varsa,biri sizi en kötü olduğunuz anda hayatın içine zorla da olsa çekiyorsa yeniden ve en önemlisi güvenebiliyorsanız ona onun kıymetini bilin.Ve onun için yapabileceğiniz bir şey varsa o istemese bile siz gene de gerçekleştirin.Bir de muhakkak onu ne kadar çok sevdiğinizi söyleyin…

Sevgiyle Kalın…