Hepimiz Eyşan’ız…!

Şaka yapmıyorum ben.Şimdi bazılarınız ay ne banalsin Ezel’i mi izliyorsun ?diyebilir.Evet izliyorum ve daha izlemeye başladığım ilk günden beri o dizide ki tek bir karakterim ben.Eyşan!

Hani bir çoğumuzda vardır bu huy ;bir kitap okurken yada bir film izlerken gözümüze bir karakter kestirir o oluveririz .Genelde hep başrolde ki iyi kadın ya da iyi adamdır O.İşte ben daha ilk bölümden Eyşan’dım.

Herkes nefret ediyor ondan,birçoklarının gözünde kötü kadın Eşyan.Binbir suratlı ne zaman ne yapacağı belli değil,üstelik güven de olmaz ona.

Oysa o bence dizide ki pek çok karakterden daha güçlü.Birileri için kötü olmayı başarmak inanın bana herkesin yapabileceği,her bünyenin taşıyabileceği bir yük değildir.Eyşan kız kardeşi için o en çok sevdiğine akıl almaz bir oyunla ihanet etti ama aslında asıl ihanet ettiği kendisinden başkası değildi.

Haklı mıydı ?Kesinlikle hayır.!Ama hayat bir kez herkesin yerine güçlü olmayı öğrettiyse size bekleyemezsiniz kaderinizi.Kader elbet tecelli edecektir bilirsiniz ama sanırsınız ki gücünüz yeter onu bile değiştirmeye.Sanırsınız ki bir zamanlar bıraktığınız gibi durup bekleyecektir her şey sizi.Oysa bir gün farkına varırsınız ki geriye tek kalan ömür boyu boynunuzda taşımaya mahkum olduğunuz yüktür .Bazen kendinizi bile inandıramazsınız aslında yaptıklarınızın tümünün bir iyilik uğruna olduğunu…

Ve beklersiniz artık,bir gün çıka gelsin de biri silsin size ait tüm doğru tüm yanlış her şeyi.Unuttursun unutamadığınız her ne varsa.Sevsin içinizde sakladığınız binbir yüzün her birini.

Ben o dizinin izlediğim ilk bölümünden beri Eyşan’ım.İçimde taşıdığım binbir yüzüm var benim de tıpkı onun gibi.Belki kendinize itiraf edemeseniz bile sizin de.Ben isimler bile verdim onlara ;Çağla var ,mantığımın sesi,Ada var hüzünlü,masum tarafım,Alev var en kadınsı yanım,Ayşe var ;evinin kadını,anaç tarafım…Ve Başak var hepsini birden bir bedene sığdırmış giden kişi,o benim…

Yüreğimin taa içiyle diliyorum.Ezel o en son bölümde Eyşan’ı affetsin diye.O affederse aşka inanacak tekrar bu yüreğim.

O affederse bileceğim bir yerlerde bir Ezel’in de beni affettiğini…

Kozalak /Sevgililer Günü

- Anneeee,ben geldim!!!Çok uzun zaman oldu ,evet farkındayım ama beni bilirsin sevmiyorum işte buraları…

- Aman Allah’ım..Saçların!!!

- Offf ,kızma nolur..Tamam biliyorum senin en nefret ettiğin saç rengi ama bak görüyor musun ne kadar yakıştı bana..

- Uzat bakayım o ellerini,tırnaklarında gene beyaz lekeler var…Süt içmiyorsun değil mi?

- Sen gittiğinden beri..Anne biliyorsun dokunuyor bana süt.

- Zayıflamış gibisin..O gözlerin hali ne hem..Hala sigaraya devam değil mi…?

- Evet anne ama söz anne olunca bırakıcam…

- Üniversiteye girince de bırakacağını söylemiştin..Zıkkım iç e mi?

- Anne zaten o zıkkım,eskiden de derdin sen hep bunu,biz Cerrahpaşada’yken hani..

- Evet sen hayatının en akıllıca işini yapıp ,Hakan’la evlenme kararı aldığın günlerdeyken..

- Anneeeeeeee,hala mı suçlayacaksın beni..Tamam gurur duymuyorum aşk hayatımdan,ama mümkünse döndürmek zamanı Hakan’dan önce seni isterdim,babamı isterdim yanıma..

- Ay ışığım ben zaten hep yanındayım.

- Değilsin anne.Aynısı değil.Hayat öyle zor ve siz beni öyle erken terk ettiniz ki,çok zorlandım ben anne,hala da öyle..Hiçbirşeyi yoluna koyamadım ben.Adı Şafak olacak olan bir kızım olmadı,olmayacakta sanırım.Sonra hep yanlış kararlar verdim,bana değer verenlere yüz çevirdim,yanlış kişilerin peşinden gittim…

- Tamam sus!Suçlama artık kendini..Sen yüreğinin seni götürdüğü yere gittin..Bunu sana ben öğrettim .Nasıl kızarım şimdi sana?

- Anne ,öyle özlemişim ki bunu söylemeyi!!Anne…Keşke o beyaz ellerinle saçlarımı okşayabilsen yada ne bileyim eskisi gibi beni göbeğinin üzerine yatırsan da bende seni gıdıklayınca zıp zıp zıplasa kafam…

- Ağlama kızım..Hangi anne görmek ister kızının gözyaşlarını..?Lütfen yapma..Ben sen göremesen de hep yanındayım.

- Sana çok benziyorum değil mi anne?Yaşlandıkça daha da çok benzemeye başladım,dayım ne vakit görse beni gözleri doluyor.Hatta Şafak diyor bana..İçim burkuluyor ama bir şey demiyorum üzülmesin diye anne…

- Senin daha güzel bir hayatın olmasını umut ediyorum hep…

- Anne ben babama gideceğim.Ama sen onu zaten görüyorsun öyle değil mi?Anne..Anne..

- Hadi git artık.!Dışarıda bir hayat seni beklemekte…Sana öğrettiklerimi unutma ,kalbini kirletmelerine izin verme..Sen hala benim küçük papatyamsın..

Onu yanımda götüremediğimden mi yoksa ondan bir şeyleri alma arzumdan mı bilinmez cebime annemin üzerinde duran taze bir kozalağı ,küçük bir kızın kimseye göstermeden cebini koyduğu şeker gibi koydum.Sanki artık annem benimleydi…

Babam benle bilmem neden konuşmadı.Sanırım çevrede başkaları olduğu içindi.Ona doğru eğildim ve yaşarken birbirimize hiç söylemediğimiz o iki kelimeyi bu kez gözlerimden yaşlar süzülerek söyledim;

Babacığım seni çok seviyorum ve artık biliyorum sende beni çok seviyorsun…!

Son olarak bugün birbirine avuç dolusu para harcayarak sevgi satın alanları protesto ediyorum.Sevgi alınıp satılmaz!Bu konuyla ilgili geçen sene de uzunca bir yazı yazmıştım .Bknz..Bu sene tek farkı var …Orada hayatıma girdiği için teşekkür ettiğim hiç kimseye artık teşekkür etmiyorum.Teşekkürü hak etmeleri için hala yanımda olmaları gerekirdi çünkü..

İki kişi hariç…

Cam Kırıkları ve Persepolis..

Benim aşk ve hüzün kokulu yazılarımdan birini bekleyenleri bir süre daha hayal kırıklığına uğratacağım için çok özür dilerim.Ama kalbimin içindekileri kendime saklama kararındayım…Bir süre hayatı kendi haline bırakıyorum.Unuttum tüm acelelerimi,zamanın acımasızlığını,aşk arayan şu zavallı kadın yüreğimi…Sahte sevgilerle kendimi oyalamaktansa yalnızlığımın tadını çıkaracağım bir süre..

Bir süre basit gündelik,insani,içinde aşk olmayan,acı olmayan şeyler okuyacaksınız benden.Bu basit ,sıkıcı ve sıradan hayatta pek öyle anlatası ve hatta okunası şeyler yok ama bakalım deneyeceğiz işte;

Bugün neler yaptım?

Hiç birşey ..Kendimi eve kapattım,ev işleri ile uğraştım ve sanki gideceğim özel bir yer varmış gibi akşamüzeri sanırım bir 6 aydan sonra ilk kez makyaj yaptım.Aynada kendime baktım,nasıl da güzel bir kadındım.Sonra kendime uzaktan baktım,son iki haftadır gece uykudan kalkıp uyur gezer bir halde kaşıklayarak dibini bulduğum Çokokrem olmasa sanırım daha iyi görünebilirdim ama gene de hiç fena sayılmazdım.Zaten hiçbir zaman o ortadan kırılacakmış gibi duran kadınlardan biri olmayı başaramadım.Gen diye bir şey var sonuçta.(Aslında Gen diye bir şey varsa Gem diye bir şeyde var ama ne yapayım aşk yoksa çikolata var!)

Sonra kendime tekrar baktım.Aslında haklı şu erkek milleti.Bu budalalar beni görünce kesin bu kadar güzel ve akıllı bir kız yalnız değildir diyorlardır.Yanıma yanaşma cesareti gösterebilenlerse fazla güçlü karakterimden etkilenip ilk durakta inecek var diyorlar.İzin vermezsem imdat çekicini kullanmaya yelteniyorlar.Başta söyledim zaten Budala Erkekler!Sahi erkekler güçlü kadınları neden sevmezler?Aklı başında ,kendi ayakları üzerinde duran kadın profilinden neden korkarlar.?Cevap veriyorum;Salaklar da ondan :)!!! (Erkek okuyucularımdan burada durup özür dileyemeyeceğim aksine feyz alında azıcık akıllanın,hem beğenmiyorsan okuma be kardeşim)

Erkek düşmanlığımı bir kenara bırakacak olursak…

Akşamüzeri yıkadığım bulaşıkları dolaptaki yerlerine yerleştirirken birden bardaklardan biri yerinden hızla fırlayarak,havada attığı iki takladan sonra bulaşıklığa çarparak kırıldı.Bu çoğunuz için olağan bir şey olabilir ama benim için değil.

Sebebini bilmediğim bir şey bu;çocukluğumdan kalma …Ne zaman kırılsa bir eşya öyle büyük bir gürültüyle ben ağlarım.!Deli miyim?Evet! Sebebini bilmiyorum işte belki o gürültülü kırılma ürkütüyor beni yada takım bozuldu diğerleri yalnız kaldı ,bir daha hiçbir zaman çift olamayacaklar diye düşünüyorum.Şimdi rafta 5 tane likör bardağı var ve onlar ben bundan sonra ne yaparsam yapayım çift olamayacaklar.Gidip aynından bir takım daha alsam ki aynını da bulmak bir mesele bu sefer on bir tane olacaklar…Eşini öldürdüğüm bardaktan özür dilerim…

Son olarak bir film önerisinde bulunacağım.Persepolis..Eğer izlemediyseniz animasyon olan bu filmi muhakkak izlemenizi tavsiye ederim.İranın yakın tarihinde yaşadığı siyasal değişimi ve bunun toplum hayatına yansıyışını bir kız çocuğunun kafa karışıklıkları arasından yarı gülümsetecek yarı hüzünlendirecek şekilde anlatıyor.

Bu deli kız yarın Üsküdar’ı fotoğraflamayı planlıyor.Bu benim için çok önemli çünkü en son 6 sene önce gittim Üsküdar’a .Gene bir Pazar günüydü.Babamı gömdüm ben o gün annemin az aşağısına .6 senedir gidemedim yanlarına .Yarın eğer başarılsam 6 sene sonra 30 lu yaşlarında saçlarını annesinin en nefret ettiği renge boyatmış,babası gibi fotoğrafa merak sarmış ve kendini yalnızlığına kapatmış kızlarını görecekler…

Sevgiyle Kalın

Yalnız da Ayağa Kalkabilirim..

Şu aşağıdaki şarkı ve yandaki fotoğraf ayrı bir mana kazandı bende.Cem Adrianı zaten severdim ama beni öyle bir anda bu şarkıyla yakaladı ki...Bir kez daha hayran olamadan edemedim...

Aramaktan vazgeçtiğimi söylemiştim zaten.Azıcık mutluluk uğruna daha fazla yakamam canımı.İçimde ki mantıklı kız kontrolü ele almaya kararlı...

O başımı yaslamak için aradığım omuza ihtiyacım yok artık..Yalnızda ayakta durabilirim...Sizlerle ve hep birlikte....

Umarım şarkıyı beğenirsiniz...

Sevgiyle Kalın...




Cem Adrian - Yalnizda Ayaga Kalkabilirim
Yükleyen nafiye76. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

Tanrı'nn Evi

Dün Sevgili Haykırış'a söz verdim.Çok karamsar yazılar yazıp onu üzdüğüm için fotoğraflarımı beğenen bu dosta tazecik bir demet fotoğraf sunacaktım.İşte sözümü tutuyorum...

Bu kez kareler Taksim'deki kiliselerden...Başka dine ait de olsalar içerisini huzur hakim.Sıralardan birine usulca oturup saatlerce iç dünyanızda gezmek istiyorsunuz içeriye girince...

Beğenmeniz umuduyla...

Not:Geçen sefer bayağı karışıklık oldu ,lütfen albümün tümünü görüntülemek için aşağıdaki linki tıklayıverin...

Kiliseler (Tanrı'nın Evi)

Ben Vazgeçtim…Gidiyorum!

Çok yorgunum.Şu başı yaslayacak bir omuz arıyorum.Ama heyhat işte yok öyle bir omuz.Yaralarımı kime göstermek istesem ya bir yarada o açıp gidiyor ya da kafasını çeviriyor.

İnançlı bir insanın.Sabır ediyorum,tevekkül ediyorum.Nasip diyorum,kısmet diyorum ama içimde ki o kızgın sesi ,o sorgulayan sesi,o günahkar sesi susturmayı beceremiyorum.Bir şey diyor ki bana ‘bir zamanlar yaptıklarının bedeli öde şimdi!’ Düşünüyorum,çok mu kötü bir insandım ben diye.Çok mu kalp kırdım,sevmeyi mi bilemedim beni sevenleri??Düşünüyorum nerede yaptım ben bu yanlışlığı ,neydi bu kadar ödenmeyen günahım diye?Ama bulamıyorum…Bulduklarım ya mantıklı gelmiyor ya da zaten çoktan ödenmiş oluyor bedelleri…

Gene kaçmak istiyorum,geride bırakıp her şeyi,herkesi…İşimi,evimi,sevdiklerimi,sevmediklerimi ,kedimi ve hatta kendimi…

Çok uzaklara gitmek istiyorum;ne bileyim deniz kenarı bir yere mesela…Her gün sahilinde ayaklarımı suya soka çıkara yürüyebileceğim ,uzaklara bakıp özleyebilecek bir şeyler bulabileceğim bir yere…

Ya da şöyle yeşillikler içinde bir yere ;otların üzerine sırt üstü serilip,gökyüzünü izleyebileceğim.Bulutların durmadan değişen şekilleriyle hafızamda oyunlar oynayabileceğim bir yere gitmek istiyorum.

Şu hayatta hiç büyük beklentilerim olmadı benim.Evlerim,arabalarım olsun hiç istemedim.Karnımı doyuracak aşım,başımı sokacak evim olsun yeter oldu hep felsefem.Ama işte bir sevenim olsun istedim hep.Sevsin beni,çok sevsin…Öyle ki omzuna yaslanınca unutsun tüm dünyevi dertleri kederleri,bende unutayım onda her şeyi…Korkmasın benden,güçlü görünmem korkutmasın onu.Çünkü bilsin ,o sadece kendimi korumak için yaratmak zorunda kaldığım kabuğum.Nefret etmesin benden en aciz halimi görünce.Ne kendi yüklerini yüklesin sırtıma ne beni omuzlansın.Sadece yaslanabilelim birbirimize,ihtiyaç duydukça…

Çok şey mi bu istediğim bilmiyorum ama ben aramaktan yoruldum.Artık bulamayacağımı kabullendim ve yeni bir hayat planı yapıp usulca kimseleri incitmeden üzmeden gitmek niyetindeyim…

Kalbimde ki dolduramadığım boşluğa yalnızlığımı yerleştireceğim…

Sevgiyle Kalın…

...

Sana;

Hiç mi sevmedim ben seni?Ne olur söyle bana ;tek bir gün de mi sevmedim.Birlikte olduğumuz onca zaman tek bir gün bile hissetmedin mi seni sevdiğimi.Yalvarırım hissettim de …

Çünkü yaşayamıyorum artık bu yükle….